Jeśli podejrzewasz, że u dziecka nastąpiła utrata słuchu, przede wszystkim zgłoś się do lekarza z prośbą o skierowanie dziecka na badania audiologiczne. Badania te określą, czy zaszła utrata słuchu, a jeśli tak, to w w jakim stopniu. Żadne dziecko nie jest za małe, by przejść badania słuchu, a stosowane dzisiaj technologie pozwalają na przeprowadzenie badań nawet u noworodków.

Przesiewowe badania słuchu

Są to testy, które można przeprowadzić w każdym wieku. Przesiewowe badania słuchu zazwyczaj są w stanie w prosty sposób wykazać, czy słuch dziecka jest czy też nie jest na normalnym poziomie. Jeśli dziecko nie przejdzie testu przesiewowego, zostanie skierowane na bardziej szczegółowe badania. W ostatnim czasie zaczęto przywiązywać należytą wagę do wykonywania przesiewowych badań słuchu u niemowląt. W wielu krajach obowiązują obecnie przepisy,  zalecające przeprowadzanie u wszystkich noworodków badań mających na celu wykrycie ubytku słuchu. Wczesne wykrycie utraty słuchu umożliwia bowiem równie wczesne rozpoczęcie stosowania odpowiednich środków zaradczych.  

Behawioralne testy słuchu

Testy te mają zazwyczaj na celu wywołanie u dziecka jakiejś reakcji na dźwięki o słabym natężeniu. Reakcją taką może być udzielenie odpowiedzi na pytanie, wskazanie palcem na obrazek, podniesienie ręki lub wzięcie udziału w zabawie. Testy te mogą być świetną zabawą dla niemowląt i dla dzieci uczących się chodzić. Najlepszą i najbardziej wiarygodną metodą jest zwykłe sprawdzenie, czy  dziecko odwróci głowę w odpowiedzi na usłyszany sygnał.

Słuchowe potencjały wywołane pnia mózgu  [Auditory Brainstem Response] (ABR)

W przypadku noworodków i niemowląt, a także dzieci, które nie potrafią miarodajnie wykonywać poleceń testu behawioralnego, pomocne w określeniu umiejętności słuchowych mogą być inne, bardziej obiektywne testy, takie jak badanie czułości słuchu za pomocą ABR. Do ucha niemowlęcia wprowadza się przez słuchawki dwa typy dźwięków: trzaski lub tony. ABR daje informacje o funkcjii drogi słuchowej do poziomu pnia mózgu. Reakcja na trzaski i dźwięki tonalne zostaje zapisana, dając tym samym szacunkową wartość czułości słuchu.

Otoemisja akustyczna (OAEs)

Testy te umożliwiają w jedyny w swoim rodzaju sposób sprawdzenie funkcji ślimaka. Dźwięki wysyłane są do ucha dziecka za pomocą małego głośnika. Mikrofon nagrywa reakcję ze ślimaka (która określana jest mianem otoemisji). Daje to cenne informacje o komórkach słuchowych w ślimaku.

Tympanometria (testowanie immitancji akustycznej)

Test ten pomaga ocenić, jak dobrze pracują bębenek i ucho środkowe. Do ucha dziecka wdmuchuje się delikatnie powietrze, po czym rejestruje się wartość, z jaką poruszy się błona bębenkowa w odpowiedzi na zmianę ciśnienia powietrza. Jeśli błona bębenkowa się nie porusza, może to oznaczać na przykład, że za bębenkiem znajduje się płyn i że mamy do czynienia z zapaleniem ucha środkowego z wysiękiem.